یکی از بحثهای جدی رسانه های ایران در این روزها حمایت از تیم ملی فوتبال و دامن نزدن به حواشی است . حتما شنیدید وزیر فرهنگ و ارشاد در دیدارش با سردبیران روزنامه ها از آنها خواسته تیم ملی را نقد کنند اما نیشگون نگیرند ! در سازمان ما هم همین سیاست رسانه ای دنبال می شود از لقب یار دوازدهم تیم ملی که از سال گذشته صدا وسیما به آن مفتخر شد تا همراهی وهمدلی که این روز ها به طور جدی تری در خبر و سایر برنامه های تولیدی شبکه ها رادیو یی و تلویزیونی دیده می شود.
به عنوان یک آدم علاقمند و پیگیر مسائل ورزشی ایران،عرض می کنم در برخی از روزنامه ها وبرنا مه های ورزشی صدا وسیما در چند ماه گذشته انعکاس زیاد و بی رویه کاستیهای تیم ملی تحت عنوان انتقاد ، کم کم فضائی از یاس وناامیدی والقا ناکارآمدی مسئولان ورزشی وغیر ورزشی را در جامعه ایجاد کرد که نتیجه آن بی اعتمادی مخاطبان ( یعنی مردم ورزشدوست و ورزشکار ) به تیم ملی ، کادر فنی و حتی نتایج خوب آن شد ، مثلا تیم ملی در بازی مقابل بوسنی پنج گل زد ولی در شهر می گویند آقا تبانی کردند !!! حالا اگر فردا هم مکزیک و پرتغال را هم بردیم احتمالا داستان دیگر ی در راه است .من تصورم بر این است دوستان من که مسئولیت تهیه و انتشار خبرها و تحلیلهای ورزشی را بر عهده دارند با مفهوم انتقاد و کارکرد های صحیح آن در زمان گوناگون آشنا نیستند و گاهی می آئیم ابرو را درست کنیم می زنیم چشم را کور می کنیم به عنوان پیشنهاد اگر می خواهیم انتقاد ما تغییراتی در موضوع مورد نظرمان ( در اینجا ورزش و مثلا تیم ملی فوتبال ) ایجاد کند این فرایند را می بایستی طی کند
- موضوع مورد انتقاد دقیقا شناخته شود ( از هرلحاظ )
- علل واقعی مشکلاتی که انتقاد ما را بر می انگیزد بررسی شود
- پیامدهای منفی موضو عی که از آن انتقاد می کنیم را در جامعه دقیقا ارزیابی کنیم
- مصاحبه با خبرگان و افراد ذینفع
- بررسی وتامل در پیشنهادات و انتخاب بهترین آنها
- جلب مشارکت مردم برای ایجاد تغییرات مورد نظر
- انعکاس صحیح و مطلوب تغییراتی که پس از انتقادات در موضوع مورد نظر ما ایجاد شده است و اطمینان دادن به مردم که وضع نامطلوب قبلی را شاهد نیستیم
