این موضوع را نمی توان انکار کرد که از تعریف های روزمره ای که برای هم داریم گرفته تا شروع هر بسته خبری ! توجه مخاطب به مرور زمان کم می شود و این پدیده کاملا طبیعی است ! یعنی ما به عنوان سردبیر و یا تهیه کننده یک برنامه رادیویی یا تلویزیونی با ریزش مخاطبان و یا حداقل کم شدن توجه آنها مواجه هستیم و از آن گریزی نیست ولی چه کنیم این شیب کم توجهی مخاطبان به حداقل برسد و یا در پایان بخش خبری یا یک برنامه درصد قابل توجهی (فرض کنید 50 % ) از هوش وحواس آنها را همراه خود داشته باشیم ؟
ارزشهای خبری می تواند مبنای اولیه کار باشد ولی به عقیده من خیلی توجیه قوی نیست یعنی نمی توانم بگویم در یک مجموعه خبری خبر سوم الزاما از خبر چهارم مهمتر است .ما در حوزه ارتباطات به این دلیل ارزشهای خبری را پذیرفته ایم چون قدرت جلب توجه مخاطب را دارند پس در گام نخست هم و غم من سردبیر باید شناسایی مخاطب و درک نیازهای او باشد و در این راه ابزارهایی مثل ارزشهای خبری به کمک من می اید تا مخاطب عزیز ( یعنی شما بینندگان خوب ) را تا پایان بسته خبری حفظ کنم و از همه مهمتر اعتماد او را بدست بیاورم که این موضوع باعث ادامه حیات رسانه می شود و ما زنده می شویم ! در فضای بی اعتمادی مخاطب ، ما بیماریم و رقیبان مخاطب را از دست ما می ربایند .برای یک برنامه و یک بسته خبری ما دو وجه را پیش رو داریم 1- محتوایی 2- شکلی ، من تصورم بر این است ما در بخش محتوایی خیلی مشکلی نداریم ولی گنجاندن این محتوا در اشکال جذاب مشکل مهم ماست که نقش مهمی در جلب و جذب مخاطب دارد همانطور که در بخش صادرات ما مشکل بسته بندی و بازار یابی داریم ! در اینجا هم همین مشکل دیده می شود و مخاطب خیلی از شکل و آرایش کار رسانه ای ما (از مکتوب گرفته تا دیداری و شنیداری ) راضی نیست .
