استعفای محمد حسن انصاریفرد ورزشی ترین مدیر ورزش ایران ! آنهم به سیاسی ترین شکل ممکن ! موضوع بحث این روز های محافل ورزشی ماست .سوال ما اینه که آیا افراد غیر ورزشی به طور کل نباید وارد چرخه ورزش ما شوند ؟
ورزش پدیده ای جذاب و تاثیر گذار بر جامعه است ورزش مخاطب زیادی دارد و به همین علت خصوصا برای سیاسیون پل ارتباطی مناسبی برای رسیدن به شهرت و در اختیار گرفتن افکار عمومی است .همین جا این نکته را هم اضافه کنم که در دنیای امروز اگر بیاید بگویید که ورزش تنها در دست متخصصان آن باشد ،حرف چندان کارشناسانه و علمی نزده ایم (به نظرم این نگرش تا حدود زیادی هم سنتی است ) چرا که امروزه مدیریت وفنون مربوط به آن ، خود یک دانش تخصصی و متمایز از سایر رشته ها ست .در ایران مدیریتهای ورزشی اغلب نا کارآمد و غیر تخصصی بوده اند ( از گذشته تا به امروز) و اصولا بخش ورزش ابزاری در دست سیاسیون می باشد توجه کنید در این بخش نتایج به خوبی ملموس می باشد ( با یک برد تیم ملی فوتبال مثلا سه گل زدن به فلان تیم بزرگ ،بر تمام ضعفهای ورزش سر پوش گذاشته می شود ! و بالعکس ) و حضور صاحبان سرمایه ، گروهها ، احزاب و ... در سالهای گذشته در این بخش گواهی براین ادعاست . با همه این احوال بازهم به نظر من اشکالی ندارد ! منتها با یک پیش شرط مهم و آن داشتن دیدگاه استراتژیک و آینده نگر وبرنامه دار است چیزی که ما نداریم و یا کمتر داشتیم .در کشورهای دیگر هم مثلا در ایتالیا بیش از یک دهه است که سیاستمداران آن به ورزش روی آوردند و نمونه بارز آن مدیریت سیلویو برلوسکنی نخست وزیر ایتالیا بر باشگاه میلان است و یا در انگلیس آبراموویچ میلیادر روسی باشگاه چلسی را میخرد و کارخانه های بزرگ مثل فیات و مالکیت آن بر باشگاه یوونتوس و مواردی از این دست میآیند دست روی ورزش می گذارند اما سرمایه گذاری آنها مقطعی و کوتاه مدت نیست بدنبال نتیجه گیری مقطعی وسریع نیستند.نکته اخر در خصوص مدیریتهای ورزشی ما بی ثباتی است شما به آلمان نگاه کنید در طی 50 سال گذشته چند رئیس فدراسیون فوتبال عوض کرده اند و ما چند نفر ؟ بدیهی است که وقتی مدیری نسبت به فردای خود مطمئن نیست بنابراین بدنبال نتایج دراز مدت نیستند و به روزمرگی می افتد و می خواهد سریع نتیجه بگیرد . در این مورد بازهم می نویسیم !!
