دنیای ما خیلی کوچیکه ، خیلی ، امروز اتفاقی توی یکی از استودیوهای رادیو معلم دوران دبستان خودم را دیدم البته ایشون منو شناخت سال ۱۳۵۸ خانم فراهانی،یادم میاد اون روزا تو کتاب فارسیمون ! شعر بلند و زیبای آرش کمانگیر رو داشتیم ، من عاشق جوانمردی و پهلوانی آرش بودم خصوصا پایان درام آن که توی اون سن وسال بچگی خیلی به دلم می نشست ، بچه شیطونی بودم و تا دلت بخواد اهل دعوا ! خانم فراهانی جریمه ام کرد و قرار شد تمام شعر آرش کمانگیر را حفظ کنم و جلوی بچه ها بخونم ، چه تنبیه شیرینی ! یادش بخیر ۲۹ سال می گذره ، جلوی بچه ها خجالت می کشیدم ولی تشویقهای معلم مهربان قوت قلبم بود ، آرش کمانگیر را خوندم اول با صدای گرفته و بعد با صدائی رساو مطمئن ،.... سالها گذشت و من کارم را ادامه دادم توی مدرسه دعای سر صف و ترجمه قرآن را خواندم ، بعدها روزنامه دیواری مدرسه را می نوشتم و ....امروز گوینده ام !
